وقتی که بچه بودیم بزرگ ترین استرسمون این بود که یه چیزی رو اشتباه کنیم.
چون بزرگ ترین وظیفه مون هم درس خوندن بود خوب این استرس بیشتر موقعیی که
تو درس و مشق اشتباه میکردیم خودشو نشون میداد. وقتی اما چیزی رو با مداد
مینوشتیم یه امیدی بود که با پاک کن، پاک میشه. اما وقتی پای خودکار وسط
بود قضیه فجیع میشد. اما بعد تر ها یاد گرفتیم از جوهر پاک کن هم میشه
استفاده کرد. این بود که جوهر پاک کن شد امید قلب های کوچیکمون. میخام
اینجا هم راهی به سوی جاده امید باشه از اینرو جوهر پاک کن نامیدمش :)
خوش آمدی
خوش آمدی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر